Glottodydaktyka

1. Analiza planu nauczania.
2. Analiza programu nauczania.
3. Rozkład materiału nauczania na poszczególne jednostki lekcyjne.
4. Zapoznanie się z programem nauczania przedmiotów pokrewnych.
5. Formułowanie celów lekcji i ich hierarchizacja.
6. Dobór do celów treści nauczania z literatury przedmiotu i zawartej w podręczniku:

• aby nie powtarzać treści zawartych w podręczniku,
• aby zorientować się w poziomie, który dany podręcznik reprezentuje,
• aby bazować na treściach z podręcznika i później wykorzystywać te treści do sprawdzianów i do pracy domowej ucznia.

7. Struktura procesu nauczania – konstrukcja lekcji, jej ogniwa.

Uświadomienie uczniom celów i zadań dydaktycznych – po co się uczą. Jest to ogniwo najważniejsze i musi być zrealizowane na każdej lekcji. Najczęściej występuje na początku lekcji. To ogniwo ma za zadanie motywować.
Zaznajomienie uczniów z nowym materiałem poprzez użycie odpowiednich środków poglądowych oraz słowa żywego lub drukowanego – uczeń ma słuchać, notować, brać aktywny udział w lekcji.
Kierowanie procesami uogólniania – kierowanie procesem kształtowania pojęć, za pomocą których człowiek myśli.
Utrwalanie wiadomości – powtarzanie, ćwiczenia, podsumowanie za pomocą odpowiednio przygotowanych konkretnych pytań (pogadanka). Uczeń musi utrwalić wiadomości także w ramach pracy domowej.
Kształtowanie umiejętności, nawyków i przyzwyczajeń – to wiedza praktyczna, ale nie tylko. To także wyciąganie wniosków, kojarzenie, abstrahowanie, syntetyzowanie, uogólnianie – umiejętności intelektualne. Kształtowaniu umiejętności praktycznych i intelektualnych może pomóc specyficzne opracowywanie zadań i ćwiczeń.
Wiązanie teorii z praktyką – ćwiczenia i inne zadania praktyczne, podanie przykładów przez nauczyciela i przez uczniów (poznanie pośrednie, w którym uczniowie używają wyobraźni – zasada poglądowości), zajęcia w terenie (poznanie bezpośrednie, w którym uczestniczą zmysły), wykorzystanie różnego rodzaju środków dydaktycznych (filmów, makiet, druków), które pomagają w zrozumieniu, zapamiętywaniu problemu, utrwalaniu, wyrabiają nawyki, zwiększają aktywność.
Kontrola i ocena wyników nauczania – pojęcia kontroli i oceny nie są tożsame. Ocena mówi, jak uczniowie zrozumieli, przyswoili sobie wiadomości, czy potrafią wykorzystać je w praktyce. Nie musi być realizowana na każdej lekcji. Kontrola jest na każdej jednostce lekcyjnej. To informacja dla nauczyciela, co uczniowie zapamiętali, to informacja na temat sposobu pracy nauczyciela z uczniami. Kontrola jest ważniejsza, gdyż daje świadomość, czy lekcja została zrozumiana.

-    Informacyjna – podaje informacje odpowiednio usystematyzowane pod względem logicznym, merytorycznym i psychologicznym
-    Badawcza – problemowe ujęcie przekazywanych treści, prezentacja sposobów rozwiązania
-    Operacyjna – dostarcza impulsów do działania praktycznego poprzez odpowiednio skonstruowane zadania i ćwiczenia
-    Integrująca – uporządkowanie i koordynacja przekazywanej wiedzy
-    Samokształceniowa – rozwija zdolności poznawcze, zainteresowanie i umożliwia opanowanie podstawowych technik uczenia się
-    Kontrolno – oceniająca – umożliwia samokontrolę i samoocenę umiejętności i wiedzy
-    Wychowawcza – umiejętność kształtowania przekonań i postaw

Dobór treści kształcenia uwarunkowany jest wymogami
-    naukowymi
-    zawodowymi
-    psychopedagogicznymi w tym metodycznymi
-    społecznymi
W przypadku kształcenia zawodowego treści uwarunkowane są
-    celami ogólnymi i zawodowymi
-    celami szczegółowymi dotyczącymi konkretnej lekcji
-    analizą zawodu
-    charakterystyką zawodową absolwenta
-    percepcyjnymi możliwościami uczniów
-    zasadami nauczania
-    metodami nauczania zarówno teoretycznymi jak i praktycznymi
-    aktualnym stanem wiedzy z danej dyscypliny
-    korelacjami międzyprzedmiotowymi w zakresie przedmiotów ogólnych i zawodowych

Te treści zawarte są w znacznej mierze w podręcznikach i w postaci haseł programowych w programie nauczania. Plan i program nauczania są dokumentami stanowiącymi podstawę organizacji pracy dydaktyczno – wychowawczej danego typu szkoły oraz nauczycieli poszczególnych przedmiotów. Na bazie programu nauczania każdy nauczyciel jest zobowiązany do opracowania rozkładu materiału nauczania o następującym układzie

1.    Zaczynam od analizy programu nauczania – patrzę, w którym haśle znajduje się temat. Program jest opracowywany ministerialnie i składa się z celów, haseł, uwag.
2.    Analizuję rozkład materiału nauczania – jakie przedmioty, w której klasie, rozplanowanie tematu w czasie, ile godzin jest przeznaczone na dany temat, czy temat ma się zmieścić w jednostce lekcyjnej czy metodycznej.
3.    Korelacja międzyprzedmiotowa – zapoznaję się z programami i planami nauczania przedmiotów pokrewnych.
4.    Co chcę osiągnąć? – sformułowanie i hierarchizacja celów. Na początku każdej lekcji należy powiedzieć, co uczeń powinien wiedzieć, umieć, nauczyć się po tej lekcji. Jasno należy powiedzieć o celach. Uświadomienie uczniom celów wywołuje u nich pozytywną motywację do nauki, zachęca do przedmiotu.